اینطور می خواهید دولت اسلامی تشکیل دهید؟!

شمایی که سطر اول این نوشته را می خوانید یا به معماری آینده انقلاب توسط آقا (رهبری) اعتقاد دارید، یا ندارید. اگر ندارید که همین الان این  وبلاگ را ببندید که بدردتان نمی خورد، اما اگر آقا را معمار آینده انقلاب می دانید حتماً شنیده اید که رهبری بارها استراتژی بلند مدت انقلاب را پنج مرحله انقلاب اسلامی، ایجاد نظام اسلامی، دولت اسلامی، جامعه اسلامی و جهان اسلامی می دانند، ایضاً اینکه بارها فرموده اند ما در مرحله تشکیل دولت اسلامی هستیم. یعنی دومرحله اول در همان سال اول انقلاب محقق شد والان سی سال است که در مرحله سوم یعنی تحقق دولت اسلامی«گیر»کرده ایم! چرا گیر کردیم؟! بخشی از این «زمان بلند» بر می گردد به پروسه زمان گیر آن، ولی بخش دیگر آن را باید در دولتمردانی که حاکم بوده اند جُست.کیست که انکار کند در برهه ای واگن های قطار انقلاب از ریل خارج شدند وخاک آلود؟! وکیست که انکار کند که این واگن ها در سال 84 به ریل بازگشتند؟! دوهفته ای بیشتر به انتخاب دهمین رئیس دولت نمانده است، برای احقاق آن استراتژی انقلاب الان تشکیل دولت اسلامی در اولویت است. چه کسی می تواند این مرحله را به انجام برساند؟ معیار های دولت اسلامی چیست؟ شخص مهم نیست، مهم این است که کدام نامزد برای قالب ریاست دولت اسلامی «خوش تراش تر» است؟ پاسخ به این سئوالات شاید مشخص کننده رای من و شما باشد.

شاخص های دولت اسلامی چیست؟ عدالت در تقسیم بودجه برای سراسر کشور، خود را به معنای حقیقی کلمه «نوکر» مردم دانستن، برخورد مهر ورزانه با مردم، مقتدرانه در برابر «ابر قُلدر» های جهانی ایستادن، ساده زیستی، پاکدستی، دوری از رابطه بازی های معمول سیاسی، ومعیارهای که من وشما زیاد شنیده ایم.

اما بعید به نظر می رسد کاندیداهایی که در اطرافیانشان کسانی حضور داشته باشند که من وتو بسیجی و فقه شیعه را مایه وعامل خشونت می دانند و شعار مردم سالاری بدهند ومردم سواری کنند، بتوانند رئیس خوبی برای دولت اسلامی باشند. چرا که افراد بدون احساس شباهت به دور کسی جمع نمی شوند! معلوم است آن کاندیدایی که در جمع بیست هزار نفری حامیانش به سختی می توان چند خانم محجبه را پیدا کرد، بگوید گشت های ارشاد را جمع می کنم! معلوم است آن کاندیدایی که از سیاست خارجی دولتی که «کرنش وسازش» را مهم ترین راهبرد خود در برابر غرب می دانست دفاع می کند، باید هم از سیاست خارجه مقتدارنه وشجاعانه انتقاد کند، جز این هم انتظاری نمی رود!

ما به کجا می رویم که آن نامزد می آید در صدا و سیمای ما و اعتقاد به حضور امام زمان در مدیریت جهانی را خرافه می خواند؟! کمک به مستضعفان را که امام ولی نعمتشان خواند را گدا پروری بخواند و افرادی که متهم به فساد اقتصادی هستند را بر ریاست ستاد خود بنشاند وادعای تشکیل کابینه ای پاکدست را بدهد؟! آقایان اینگونه می خواهند دولت اسلامی تشکیل بدهند؟! ترس ما این است که با این رفتار آن دو مرحله قبلی(انقلاب و نظام اسلامی) نیز نقش بر آب شود!

مهم این نیست که به کسی که رای می دهیم از کدام جناح و قوم و قبیله است، مهم آن است که چقدر توانایی تشکیل دولت اسلامی را دارد. باید به سابقه اش نگاهی انداخت و دوم که مهمتر است باید به اطرافیانش نگاه کرد، چرا که رجل سیاسی را نمی توان بدون اطرافیانش تحلیل کرد، همانطور که اشاره شد هیچ کس بدون احساس شباهت به دور کسی جمع نمی شود.