چنین است بزم محمود و اسفندیار

رئیس دولت اصولگرا به ملت پاسخ دهد: چرا مشایی نرفت؟!

دوست اسرائیل دوست ما نیست

 این یک نقد دورن گفتمانی است: معروف است که محمود احمدی نژاد، ششمین رئیس جمهور انقلاب ما (بدون محاسبه مهدی بازرگان) هنگام نصب معاونین و وزاری خود از آنان میثاق نامه ای گرفته است که در صورت عدم عمل به این میثاقنامه(طبق توافق طرفین) آن معاون یا وزیر باید کابینه را ترک کند. در بند دوم این میثاق نامه آمده است:« تعهد می کنم باهمه توان از ارزش ها وفرهنگ اسلامی از جمله شهادت طلبی، جانبازی در راه خدا، آزادی وآزادگی ورعایت شعائر اسلامی دفاع کرده ودر راه ترویج آن  بکوشیم» (به نقل از کتاب احمدی نژاد معجزه هزاره سوم نوشته فاطمه رجبی) که عملی پر نیک است.

 اسفندیار رحیم مشایی ما را دوست ملت اسرائیل دانسته وگفته هزار بار بر این گفته خود پای می فشرم! اینکه چیزی بنام «ملت اسرائیل» وجود خارجی ندارد و مشتی رند ولاط اشغالگر در آن زمین میزیند«اَظهر من الشمس» است، پس بیهوده وقت خود وشما را برای اثبات آن نمی گیرم. سئوال اساسی آنجاست که احمدی نژاد کسی است که  هفت وزیر و یک معاون خود را (بدرستی یا نادرستی که علت آن بر ما پوشیده است)برکنارکرد. اما چرا تن به تعویض مشایی نمی دهد؟! رئیس جمهوری که بیش از دوجانشین قبلی خود بر دشمنی با اسرائیل اصرار دارد، چرا دوست ملت اسرائیل را در کابینه خود نگه داشته؟! واخیراً همواره همراه خود می کند.                                      

 رئیس دولتی که می گفت کابینه من «هفتاد میلیونی» است، آیا صدای اعتراض مراجع، نمایندگان مجلس، مجلس خبرگان، دانشجویان و... را نمی شنود که خواستار عدم حضور مشایی در کابینه هستند؟! یا شاید اینها جزء هفتاد میلیون نیستند! وجالب اینکه در مقابل سیل این اعتراضات مشایی حتی حاضر به معذرت خواهی  هم نیست! این است عمل به آن میثاق نامه؟ این است ترویج «ارزش ها وفرهنگ اسلامی»؟! احمدی نژاد بدان که آن کودک آواره فلسطینی به تو نگاه می کند تا دوستِ دشمن او را از کابینه ات بیرون کنی...