خواندن یک کتابِ پانصد صفحه ای درشبهای اوج امتحاناتِ پایان ترم،  یکی از اون کارهایی  بود که حتی فرضِش هم برای من مَحال بود، (شدت قضیه را از آنجا بدانید که در فلسفه فرض یک امرِ محال، محال نیست!) خاصّه اینکه اون کتاب یک « رُمان» باشد، « منِ او» امّا من را مجبور به فرمانپذیری از او(رُمان) وانجام چنین کاری کرد...

 بعد از شروع به خووندن کتاب گاهی عذابِ وجدان می گرفتم وکتاب رو می بستم(اگر کتاب مال ِخودم بود قطعاً بعد از بستَنِش به یه گوشه پرتِش می کردم)، هَمَش به این فکر می کردم که: حالا که شب امتحانِ ترمودینامیک اَم دارم یه کتاب غیر درسی می خونم، کاش حداقل یکی از کتُبِ شهید مطهری رو که نخوندم، می خوندم. آخه خوندن این قصّه هاکه چی؟!  هنوز با خودم کَلَنجار می رفتم که چرا باید شب امتحانم بشینم و« قصه هفت کور» و بده بستان دل و قلوه « مع» را بخوونم؟! (اگر رُمّانِ منِ او رو نخوندین زیاد به معنی «مع» فکر نکنید چون تلاش بی ـ هوده می کنید). وبا همین افکار صفحات « منِ او» وَرَق می خورد وجلو می رفت تا می رسید به فرانسه ومحّله یِ علی فتاح و باب جون اینا...